آيت اللـه سيد حسين كاظميني بروجردي

سروده‌هاي قبل از آخرين بازداشت

ديوانى در رثاى آيت الله العظمي آقا سيد محمد علي كاظميني بروجردي

قدردانى از قدرتمدار هستى

هُوَ الحىُّ هُوَ الحقّ	تويى زنده ، تويى حقّ
هُوَ النّورُ هُوَ الجود	تويى نور و تويى جود
هُوَ الكُلُّ هُوَ الكون	تويى هستى ، تويى اصل
هُوَ الواصِل ، تويى واصل	هُوَ الجامع ، تويى جامع
هُوَ العالِم ، تويى عالِم	هُوَ العادل ، تويى عادل
هُوَ الظّاهر ، تويى ظاهر	هُوَ الباطن ، تويى باطن
هُوَ الاوّل ، تويى آغاز	هُوَ الآخر ، تويى انجام
هُوَ الباسط ، تويى باسط	هُوَ الرّازق ، تويى رازق
هُوَ الحاكم ، تويى حاكم	هُوَ القاسم ، تويى قاسم
هُوَ الشّافع ، تويى شافع	هُوَ القادر ، تويى قادر
هُوَ الفاتح ، تويى فاتح	هُوَ الواهب ، تويى واهب
هُوَ القاهر ، تويى قاهر	هُوَ الدّافع ، تويى دافع
هُوَ الشّافى ، تويى شافى

خود شناسي مقدمه‌ي خداشناسي

اَنَا الْعاصى الهى	اَنَا الْعَطشان الهى
اَنَا الْمُذْنِبْ الهى	اَنَا الْجُوعان الهى
اَنَا الْمَغضوبْ الهى	اَنَا الْمَحكوم الهى
اَنَا الرّاجى الهى	اَنَا الدّاعى الهى
اَنَا الظّالِم الهى	اَنَا الْجاهِل ْ الهى

الهي نامه

الهى اَعْطِنى لَيْلاً جَميلا	الهى هَبْ لَنا جُرمًا ثَقيلا	الهى لا تُعَذّبنى بِنَفْسى
الهى لا تَدَعنى مِنْ حَبيبى	الهى لَيس لى غَيرُك رَفيقٌ	الهى زِدْلَنا دهرًا شَفيقٌ
الهى اَنت بى اَوْلى بِقَدرى	الهى اِقضِ‏لى حاجاتُ امرى	الهى فَرّج عَن عَبْدِ الذّليلى
	الهى لا تَكِلنى فى حياتى

توسل به خداوند

تَقَهَّرتُ بِقَهرِك تَقَرَّبتُ بِقُربِك

تَفَضَّلتُ بِفَضلِك تَعَوَّذتُ بِوَجْهِك

تَوَسَّلتُ بِحَبْلِك

استغاثه به الله

فَرِّجْ لَنا يا اللَّه	سَهِّل لَنا يا اللَّه
اِغْفِرْ لَنا يا اللَّه	اِفْتَح لَنا يا اللَّه
اِكْشِفْ لَنا يا اللَّه	ظَفِّرْ لَنا يا اللَّه

درد دل با خدا در خلوت

من گنهكارم	من سيه رويم
من خجل حالم	من زيان مالم
من حزين قالم	من شقى كويم
بى‏پناهم من	بينوايم من
بى‏كس و كارم	جانب يارم
راهى نورم	حامل عذرم
طالب قدرم	داعى عفوم
خفته در نفْسم	جانى عمرم
اشك در جويم ؛ آهِ در قبرم ؛ غرق در خويشم
تو كريمانه؛سفره در خانه؛ چيده رحمانه
بَردِگان آيند؛خوان تو جويند؛نام تو گويند
ذكر تو خوانند	عشق تو خواهند
ضامن مايى	ياور مايى
حاكم مايى	ناصر مايى
سرور مايى	خالق مايى
داور مايى	رازق مايى
فاتح مايى	اى خدا جانم
اى طبيب من	هادى راهم
بخت و اقبالم	دين و دنيايم

عريضه‌هاي خودماني

نصرم بده خدايا	فتحم بده خدايا
جانم بده خدايا	لطفم بده خدايا
اُنسم بده خدايا	دينم بده خدايا
حقّم بده خدايا	راهم بده خدايا
حُكمم بده خدايا	شِفام بده خدايا

شناسنامه من در پيشگاهت

منم منم گداى تو	منم منم فداى تو
منم منم براى تو	منم منم رحيل تو
منم منم ذليل تو	منم منم عاشق تو
منم منم دخيل تو	منم منم عبيد تو

شكايت به خدا از فقدان دادرسي

دادم بده يا اللّه	حقّم بده يا اللّه
عدلم بده يا اللّه	دوام بده يا اللّه
يارم بده يا اللّه	دينم بده يا اللّه
صبرم بده يا اللّه	نورم بده يا اللّه
شورم بده يا اللّه	حالم بِده يا اللّه
راهم بده يا اللّه	جانم بده يا اللّه

نامه به خدا !

الى متى	اى خدا
تا كى جدا	اى خدا
شدم فنا	اى خدا
راهم طويل	اى خدا
پر پيچ و خم	اى خدا
بى‏توشه‏ام	اى خدا
بى‏طاقتم	اى خدا
چشمم به خون	اى خدا
سينه به سوز	اى خدا
دستم تهى	اى خدا
دل شد رحيل	اى خدا
قلبم ثقيل	اى خدا

يا الله

من خريدار توأم يا اللّه	من پريشان توأم يا اللّه
من كه بيمار توأم يا اللّه	در به در سوى توأم يا اللّه
كشته عشق توأم يا اللّه	سائل كوى توأم يا اللّه

خدا ، خدا جان ، خدا ، خدا جان ، خدا ، خدا جان ، خدا

عزيز مائى ، وكيل مائى	خبير مائى ، حكيم مائى
رفيق مائى ، قدير مائى	رحيم مائى ، خدا
خدا ، خدا جان ، خدا ، خدا جان ، خدا
تو برترينى، تو بهترينى	قشنگ‏ترينى، تو بر سريرى
تو بر فرازى، تو ربّ مائى	تو در نهانى، خدا
خدا ، خدا جان ، خدا ، خدا جان خدا
كجا روَم من ، چِسان روَم من در آتشم من ، شكسته‏ام من	در آفتم من ، در آتشم من فشرده‏ام من ، پرنده‏ام من ، خدا
خدا ، خدا جان ، خدا ، خدا جان

راز و نياز با معبود

خداى سبحان ؛ ولىّ منه	خالق دريا ، وكيل منه
صانع ماهى ، عزيز منه	رهبر لاهوت ، كريم منه
زعيم آفاق ، انيس منه	واصل جانها ، قريب منه
فاصلِ ياران ، امير منه	مراد دلها ،‌ قدير منه
امين جبريل ، حكيم منه	ناظم خورشيد ،‌ خبير منه
شاهد ناله ،‌ رفيق منه	حاكم صحرا ‌، نويد منه
مالك فردا ، عظيم منه	آمر باران ، اميد منه
فالق حبّه ، دليل منه

عريضه به خدا

منم منم خسته	دلم چو بشكسته
خروس اقبالم	پرش چو بشكسته
غريب يارانم	اسير گركانم
گرفته حلقومم	به چاه حيرانم
سرم به گُلهايت	روَم به بستانت
خريده‏ام خانت	فقير درگاهت
غريق دريايت	دخيل اِعطايت
نشسته بر كويَت	گداى احسانت

------------------------------

اشعاري در ارتباط 14 معصوم

پيامبر اكرم:

رسول خاتمينم بر جبين است	كرامت را به مجدش در قرينست
به يُمن كار او من در سريرم	به حلّ مشكلم بر او رهينم

شهادت رسول اكرم

جام جهان‏نماى من، يا رسول‏اللّه	قلب تو خانه خدا، يا رسول اللّه
راه تو ضامن بقاء، يا رسول‏اللّه	جان تو مشعر و صفا، يا رسول اللّه
داغ تو بر دل همه، يا رسول اللّه	به سوگ تو شد فاطمه، يا رسول اللّه
شفيع مذنبين تويى، يا رسول اللّه	ناصح مؤمنين تويى، يا رسول اللّه
زائر عرش حق تويى، يا رسول اللّه	مانع هر بلا تويى، يا رسول اللّه
ضامن اقتدار ما، يا رسول اللّه	رافع درد ما تويى، يا رسول اللّه
ماه صفر پر از غمه، يا رسول اللّه	فصل خزان شد به همه، يا رسول اللّه
مرا بِبر مدينه‏ات، يا رسول اللّه	من آشناى ناله‏ات، يا رسول اللّه
عزّت ما به دست تو، يا رسول اللّه	منم روان بسوى تو، يا رسول اللّه

يا محمّد ، يا محمّد

يا محمّد به فدايت كه شدم نغمه‏سرايت	يا محمّد ، يا محمّد
منِ بى‏چاره به راهت شده‏ام عاشق كويت	يا محمّد ، يا محمّد
بنوازم كه ذليلم و حزينم به نوايت	يا محمّد ، يا محمّد
به مدينه بپذيرم به كرانت چو دخيلم	يا محمّد ، يا محمّد
تو به ما بابِ گرامى به تو امّيد صفايى	يا محمّد ، يا محمّد
تو شريفى تو كريمى تو حميدى تو ز اَشراف سمايى	يا محمّد ، يا محمّد
تو امينى تو قديمى تو منيرى تو ز انوار كمالى	يا محمّد ، يا محمّد
تو بشيرى تو نذيرى تو رحيمى تو مسافر به قدوسى	يا محمّد ، يا محمّد
نروَم جز به جلالت، نكنم ميل به خلافت	يا محمّد ، يا محمّد

شهادت پيامبر

منم منم خسته
	به جمعِ پيوسته
		شدم زبان بسته
چرا خدا جانم
	شكسته پرهايم
		خميده اندامم
كجا شده بابم
	نگون شده حالم
		بيا كه مسمومم
به عدلِ آن ياور
	ثنائيم بر در
		كنم نوا در شهر
اگر به بُستانم
	چو ذرّه خاكم
		به پاى معشوقم
بهار من زاره
	به خشكى آبه
		به جوى خونباره
چراغ اين خونه
	دگر نمى سوزه
		مگر كه آقا جان
			برفته از خانه

اميرالمؤمنين:

علي شناسي

كيست مولا؟
	آنكه آزادت كند
		بند رقّيّت زِ پايت وا كند
كيست مولا؟
	آنكه دارويَت دهد
		نسخه‏هاى راحتى بخشت دهد
كيست مولا؟
	آنكه نازت را خَرَد
		غصّه‏هاى جاودانت را بَرَد
كيست مولا؟
	آنكه حاجت مى‏دهد
		خواهش ديرينه‏ات را، او دهد
كيست مولا؟
	آنكه بابا مى‏شود
		بهر ايتام جهان، جان مى‏شود
كيست مولا؟
	آنكه خون دل خورَد
		از غم زندانيان، خود را خورَد
كيست مولا؟
	آنكه شافع مى‏شود
		از گنه‏كاران، شفاعت مى‏كند
كيست مولا؟
	ذوالفقارت مى‏دهد
		در جنايتها پناهت مى‏دهد
كيست مولا؟
	آتش عشقت دهد
		عشق بازى با خدايت مى‏دهد
كيست مولا؟
	ضامن وامت شود
		در پريشانى، نگهدارت شود
كيست مولا؟
	منجى عصرت شود
		مقتدا و مُصلح نسلت شود
كيست مولا؟
	او دعايت مى‏كند
		از پليديها، جدايت مى‏كند

اشكها در رساى على

ديدى كه چه كرد ابن‏ملجم	او سر ببُريد و ما همه تن
بر ناله مرتضى بخنديد	خنديد به او خازن دوزخ
از خنده او همه يتيمان	مضطر شدن و نموده‏اند غش
اى واى كه او مراد شيطان	بودست و نبود جزء رحمان
حاشا كه بوَد بنده رحمان
او رفت به مسجد كه دهد مرگ به مولا	امّا على از بهر عمل، گشته مهيّا
او اسلحه در زير قبا داده به اِخفا	بيدار ز خوابش بنمود حيدر كرّار
فرمود كه برخيز و نما كار به اتمام	من طالب ديدار خداوند عزيزم
اي يار ازل، غرقه به خون كن سر و رويم	محراب بوَد مزرعه فُزتُ و ربّك
اين زارع عطشان بسوى دعوت يزدان	اى مَحرم اسرار خدايى به كجايى
اندوه ابد در پس اين صبح غم‏انگيز	بگرفته جهان را به تباهى و سياهى

عزادارى براى پدر

بنال اى دل كه مولا غرق خونه	بزار اى جان كه حيدر لاله گونه
بگو مسجد چرا نجوا نداره	مگر بابِ يتيمان در رحيله
شب تلخ وداع با عليّست	ستون عرش يزدان در سقوطست
عدالت رفت و ظلمت يكّه تازه	دمادم قَد قُتِل‏ها در گدازه
خدا، صبحى دگر كوفه نداره	نزول از آسمان، باران خونه

در سوگ باباى يتيمان

ناله كن اى دل به عزاى على	گريه كن اى ديده براى على
سوزِ قلوب همه، بوَد براى على	گريه طفل زبون، بوَد براى على
موج ز درياى نَفْس، بوَد براى على	هر نفَسى در حيات، بوَد براى على
دوش نبى در حرم، بوَد براى على	تحيّت ملائك بوَد براى على
مرز بهشت و جحيم، بوَد براى على	خروش هر فرشته، بوَد براى على
داد درون غريب، بوَد براى على	فغان مظلوم دهر، بوَد براى على
آتش خشم خدا، بوَد براى على	شهادت فاطمه، بوَد براى على
تير به جسم حسن، بوَد براى على	كرب و بلاى حسين، بوَد براى على
اسيرى رقيّه، بوَد براى على	سرها به روى نيزه، بوَد براى على

سينه‏زنى براى امام اوّل

واى على تَرك جسد مى‏كند	شير خدا قهر به ما مى‏كند
دادِ ضعيفان ز جگر مى‏روَد	آهِ يتيمان به هوا مى‏روَد
شُهره آفاق به مغرب روَد
كاخ‏نشينان به فرح مى‏روند	كوخ‏نشينان به خطر مى‏روند
نخل عدالت، چو به خشكى روَد	عينِ عبادت، به سما مى‏روَد

عقده‏ها را باز كنيد

واى كه اين شهر، بدون عليست	مسجد و محراب، بدون وليست
نغمه بزن نى كه امير عرب	زخم به سر، رو به عدن مى‏رود
واى كه ايّام به تلخى كِشد	روز به تاريكى و ظلمت كِشد
ستون حق، لرزه بر اندام شد	آفت دين، به خانه‏ها باز شد
خونِ دلى كه سالها خورده بود	ز سر بداد و اِرْجِعى را سرود
فُزتُ بوَد دعاى وقت سفر	قبول حاجات على در حضر
امير جبهه به كجا مى‏رود	نواى پيروز چرا مى‏رود
مرغ دلم هواى او مى‏كند	روح بقا را چو صدا مى‏كند
اصل نمازست، ندا مى‏كند	سجده خونين، چِها مى‏كند
وارث نوحست، جلا مى‏كند

رحل على به ماورا مى‏رود

خون در محراب مى‏جوشد	فرق مولا مى‏سوزد
ريش حيدر خضاب است	قلب حسن كباب است
حسين به ناله مى‏گفت	كار بابا تمام است
زينب به كوچه مى‏رفت	بر صورت و سر مى‏زد
فرياد وا عليّا	مدينه را در مى‏زد
ماه شب نوزدهم	خونين شده خدايا
عدالت الهى	راهى قبرستان است
اين چهره پر ز خون	آقاى كودكان است
اشك چشم يتيمان	وداع با امير است
كوفه دگر طنينِ	نجواى او ندارد
مسجد شهر كوفه	ز ناله‌ي مرتضى
ديگر نوا ندارد
على چرا به سجده	غسل وداع كرده
عزاى شير خدا	عالَم سياه كرده
مظلومِ هر زمانه	عزمِ عروج كرده
عبّاس يادگارش	دل، بى‏قرار كرده
پسر عمّ مصطفى	تركِ ديار كرده

‌

شهادت اميرالمؤمنين

ز خون محراب و منبر لاله‏گون شد	اميرالمؤمنين غرقاب خون شد
ز فريادش ، ندا در آسمان شد	به دريا موج فتنه ، جزر و مد شد
به هر جا بلبلى ، نقشِ زمين شد	حسينش عازم كرب و بلا شد
ز هر مسجد ، منارى واژگون شد	مرا خاك يتيمى بر جبين شد
تو را آه جگر سوزت به سر شد	نجف را آتش كفر و خطر شد
تشيّع در فراق و انزوا شد	پدر جانم روان سوى خدا شد

گامى در تحكيم عشق على

اين على كيست	كه هر لحظه مرا مى‏خواند
اين چه نوريست	كه هر دفعه مرا مى‏تابد
اين چه بوئيست	كه هر نفخه مرا مى‏تازد
اين چه باغيست	كه هر نوبه مرا مى‏طَرود
اين چه حاليست	كه هر روز مرا مى‏شكفد
اين چه راهيست	كه هر بار مرا مى‏طلبد
اين چه عشقيست	كه هر صبح مرا مى‏طَلَعد
اين چه بحريست	كه هر تشنه به او مى‏نگرد
اين چه بابيست	كه جبريل بَرش آويزست
اين چه ماهيست	كه در ظلمت شب مى‏خيزد
اين چه صوميست	كه افطار به آن مختومست
اين چه حجّيست	كه در سعى و صفا مشهودست
اين چه لوحيست	كه آيات از آن منتشرند
اين چه داديست	كه مظلوم بر آن منصورست
اين چه كوهيست	كه پيوسته مرا مى‏راند
اين چه وجهيست	كه اقمار سما مى‏خواهند
اين چه فتحيست	كه اقوام بر او منتظرند
اين چه قاليست	كه اقوال بر او منتصبند
اين چه واديست	كه عشّاق به آن معتكفند

يا اميرالمؤمنين، من زائر كوى توام

آشناى عشق تو، من فانى فيض توام	راهى شهر نجف، من سائل نور توام
با تن پر درد و رنج، من سالك قبر توام	با روان خسته‏ام، من عاكف مِهر توام
حيدرا كن مشكلم حل، بى‏نوايى آمده	يا على، در زير زنجير بلايم، الامان
اى علىّ مرتضى راهم بده، عارض شدم	اى پدر جان بى‏پناهم، در حرم جايم بده
اى طبيب زخم من دارو بده بر سينه‏ام	مسجد نورم شده طورم عصايت را بده
بوالحسن جانم، بزن با تيغ بر اعداى من	سامرى با ساحران جَمعند، نابودش نما
ساقيا بهر خدا يك جرعه‏اى آبم بده	يا ولىّ العافيه عيدى نصيبم كن، فَرَج
صاحبا قفل دلم با ياد مهدى، باز كن	بى‏رمق شد هستيم يك دم وجودم شاد كن
عصر ما همچون كويرست، بخت و اقبالم بده	روزگارم تيره گشته از اسارت كن خلاص

اَاَدْخُلُ يا على

هر نفَسى كه مى‏رود	داد سخن همى‏دهد
خانه خود بزن صفا	فجر ، سهيل مى‏زند
وجود خود همى نگر	خبر ز اين سفر دهد
شيوه شر زدا كه حق	خير كثير مى‏دهد
قاعده‌ي لطافتى	از چه دهى كثافتى
صبح ظفر، كند اثر	فالق عرش مى‏رسد
دادِ تو را على خرد	آه ز سينه مى‏رود
شام سيه بزد شفق	فُزتُ ز جان نمى‏رود
دواى من على بوَد	ناله امان نمى‏دهد
نغمه درين سرا بوَد	كوفه صدا نمى‏دهد
امير من على بوَد	ولى ، ز دل نمى‏رود